Jan en Elly, Ria en Bill op vakantie in Cuba

We zijn weer thuis!

Onze vakantie in Sandals Royal Hicacos Resort & Spa in Varadero was wederom een bijzonder groot succes.

De meeste gasten, die in dit hotel logeren, zijn terugkerende gasten. Voor Bill en Ria was het de zevende keer, voor Elly en mij was het tweede maal dat we hier waren. Omdat we voor een langere periode gaan dan een normaal "package" van één of twee weken, kunnen wij niet rechtstreeks van Vancouver naar Varadero vliegen, maar maken we een omweg via Toronto. Op de heenweg deden we dat in één dag, hetgeen betekent, dat we 's morgens om 3.30 uur moesten opstaan om de vlucht naar Toronto van 7 uur te nemen. We arriveerden in het hotel om ongeveer 8 uur 's avonds. Dunia en Adel, het jonge Cubaanse echtpaar, die allebei in het hotel werken en min of meer geadopteerd zijn door Ria en Bill, stonden al op ons te wachten. De begroeting in het hotel is, alsof we familieleden zijn. Yanira kwam aanhollen vanuit het strandrestaurant toen zij hoorde, dat we waren gearriveerd en de meeste medewerkers in het hotel gaven acte de presence, tot de General Manager Ramel aan toe.
Al snel zaten we aan de Mojito (beroemde Cubaanse cocktail, die vooral bekend is geworden door Ernest Hemmingway die in Havana heeft gewoond en verschillende bars frequenteerde en altijd een Mojito bestelde).

4 weken lang hebben we ons laten verwennen. Het weer is absoluut ideaal: warm en zonnig. Het strand is magnifiek, ongeveer 5 km lang, het zeewater zó aangenaam dat zelfs Bill en ik regelmatig gingen zwemmen, het zwembad van het hotel is bijzonder fraai, het eten is fantastisch gevariëerd, er zijn 5 verschillende restaurants, de drankjes zijn overvloedig en je kunt kiezen uit alle bekende drankjes van de Schotse whiskey tot de Franse cognac Remy Martin V.S.O.P.

Buiten het zeer relaxte leventje in het hotel en aan het strand hebben we natuurlijk ook wat tripjes gemaakt. Dit jaar wilden we naar de Bahia de Cochinos, in Nederland meer bekend als de Varkensbaai, waar in 1961 een invasie plaats vond van gevluchte Cubanen met de hulp van de Verenigde Staten. Zoals bekend was de strijd in drie dagen voorbij en besloot de regering van de V.S., waarschijnlijk uit nijd, dat het niet gelukt was, Cuba te boycotten, hetgeen tot op de dag van vandaag nog gebeurt.

Het werd een avontuurlijk tripje voor ons, want in deze tijd komen de krabben uit zee, steken de weg over die langs de baai loopt om , verliefd als ze zijn, aan de andere kant van de weg een mooi vrouwelijk exemplaar uit te zoeken om voor het nageslacht te zorgen. En dat doen ze met duizenden tegelijk. Het is dus onmogelijk om ze allemaal te ontwijken. We bleken al snel een lekke band te hebben: de klauwen van de krabben, die we helaas moesten overrijden, staken in de band. We hebben de band verwisseld en zijn doorgereden naar een handige Cubaan, die verderop een bedrijf had, gespecialiseerd in het snel repareren van lekke banden. Daar aangekomen bleken we nog twee lekke banden te hebben. De krabben hebben dus duidelijk laten merken, dat wij niet welkom waren op dat stuk van de weg. Er komen regelmatig auto's bij die specialist met vier lekke banden!! Tijdens de reparatie van de banden hadden we dus de tijd om het museum bij de baai te bezoeken, waar natuurlijk twee helden zeer nadrukkelijk werden geroemd: Fidel Castro en Che Guevara.

We vervolgden onze trip via Yaquaramas naar Cienfuegos (vertaald: 100 branden). Cienfuegos was een verrassend mooie plaats in tegenstelling tot Havana, waar duidelijk geldgebrek is en waar veel gebouwen nodig aan onderhoud toe zijn. Alhoewel men in Havana wel is begonnen met renovaties was het verschil met Cienfuegos heel duidelijk. Waarschijnlijk is daar meer geld beschikbaar omdat er een raffinaderij in de buurt is. Ligt Varadero (en Havana) aan de noordkant van het langgestrekte eiland, Cienfuegos ligt aan de zuidkant. We hebben het eiland op een vrij smal gedeelte overgestoken. De afstand tussen de westpunt en de oostkant van Cuba is ongeveer 1200 km.

Overigens, de naam Cuba komt waarschijnlijk van het woord "Cubao" uit de Taino taal, hetgeen betekent: "waar vruchtbaar land overvloedig is". Het zou ook afgeleid kunnen zijn van het woord "Coabana", hetgeen "het goede land" betekent.

Veel mensen denken, dat Cuba, net als voormalige communistische staten in oost Europa, een somber land is, waar de mensen gelaten hun leven leiden. Niets is minder waar!! Ik weet niet of het klimaat een rol speelt of de muziek, maar de Cubaan is een bijzonder vrolijk en vriendelijk mens. Iedereen probeert het je naar de zin te maken, de muziek alleen al maakt je vrolijk. Bekende Cubaanse muziek als de cha cha cha, de mambo en de bolero dwingen je te gaan dansen. De gemiddelde temperatuur van 25,5 graden, 330 dagen zon per jaar, dat alles zorgt voor een prettig leven. Niet alles is goed, natuurlijk. Vaak ontbreekt het de Cubaan aan bepaalde zaken als bijvoorbeeld medicijnen, terwijl de gezondheidszorg juist een van de beste in de wereld is en kostenvrij voor alle Cubanen. Het gemiddelde inkomen van de Cubaan is $ 20 per maand en dat is geen vetpot, maar iedereen heeft te eten en een dak boven zijn hoofd. Het zou goed zijn, als een nieuwe regering in de Verenigde Staten de boycot zou opheffen. John F. Kennedy en Bill Clinton zijn daar mee bezig geweest, maar ze hebben het nooit af kunnen maken. Hopenlijk gaat dat binnenkort gebeuren.

De vier weken waren te snel om. We hebben met Ramel, de General Manager, gesproken om weer een goede deal voor volgend jaar te krijgen. Hij beschouwt ons ook als familie en wil ons niet missen, dus we hebben een overeenkomst om volgend jaar 6 weken van de Cubaanse zon en de Cubaanse gastvrijheid te genieten.

Zaterdag 19 april hebben we afscheid moeten nemen en velen kwamen ons gedag zeggen. We vlogen naar Toronto, waar we laat in de avond aankwamen. We hebben geslapen in het Marriott Airport Hotel. De volgende morgen hebben we een auto gehuurd en zijn we naar de Niagara watervallen gereden. Het was ongeveer 120 km, het weer was verrassend warm en mooi en het was zeer indrukwekkend. We waren van plan met de "Maid of the Mist" bij de waterval te gaan varen, maar omdat er nog veel ijs in het water was, voer de boot niet uit en hebben we de watervallen, zowel de Amerikaanse als de Canadesche, alleen van de kant kunnen bewonderen. Om 6 uur vlogen we weer terug naar Vancouver. Toronto - Vancouver is nog altijd 4,5 uur vliegen. Ria en Bill werden opgehaald door Danny en Devon, wij werden begroet door Debbie. Einde vakantie. Maar de wetenschap, dat we er volgend jaar weer zijn, stemt ons bijzonder vrolijk!!!!!!

Ria, Bill, Elly, Jan