Jan en Elly (en Ria en Bill) op vakantie in Amerika

29 oktober vertrokken we voor de reis naar het zuiden. Totaal is het 2300 km naar Palm Desert en we hebben dat gedaan in drie dagen, hetgeen normaal is voor die afstand. We vertrokken met erg mooi weer en dat bleef zo. De eerste dag 930 km tot Grants Pass in het zuiden van Oregon. De tweede dag naar Merced in California, dat is ongeveer 700 km en de derde dag naar Palm Desert bij Palm Springs, ongeveer 670 km.

Met Bill en Ria hebben we daar een huis gehuurd in het Palm Desert Resort en Country Club complex. Ria en Bill waren al twee weken eerder vertrokken en hadden o.a. Salt Lake City aangedaan. Zij zijn ook nog een week in Lake Havasu geweest en zij waren al een paar dagen in Palm Springs toen wij er aankwamen. Zij hadden al wat booschappen gedaan en we waren precies op tijd om op het grote terras neer te strijken voor Happy Hour. We keken uit over de golfcourse met op de achtergrond de bergen. Een paradijselijk oord.

Palm Springs, Palm Desert, Cathedral City, Rancho Mirage en alle andere plaatsen in de vallei zijn vooral bekend bij golfers. Er zijn, welgeteld 103 golfcourses!! Vooral in Palm Desert heb je de een na de andere course, meest resorts, waar je huizen kunt huren en kopen. In oktober worden alle grasvelden van alle golfcourses en langs de wegen gerenoveerd en opnieuw ingezaaid. Het is dan niet mogelijk om ergens te golfen. Maar eind oktober ligt alles er weer schitterend bij, de velden en courses zijn smaragdgroen, er zijn nieuwe (zomer)planten geplaatst (iets dat wij in Mei doen) en het ziet er allemaal schitterend uit. Er is daar een onuitputtelijke waterbel en dat is goed te zien. Er wordt meerdere malen per dag gesproeid, want met een zonnig klimaat, zoals je dat daar nu eenmaal hebt, is sproeien noodzakelijk. Je zit tenslotte midden in de "desert".

Vooral de eerste dagen was het (heerlijk) warm, zo rond de 35 graden. Maar omdat de vochtigheidsgraad er altijd bijzonder laag is, is de hoge temperatuur geen enkel probleem. Na een week werd de temperatuur iets gematigder en lag overdag zo rond de 26 graden: absoluut ideaal.

We hebben er een maand lang uitgebreid van genoten. Ria en Bill gingen regelmatig golfen, Elly zwom in ieder geval iedere morgen om 7 uur haar kilometer en ik liep iedere morgen om 6.15 10 km. Ria en Bill hebben ook de nodige kilometers gelopen. Elly had daar wat meer moeite mee, want zij had op de heenweg in Merced, haar enkel verstuikt. Maar Ria had de buurvrouw gesproken en zij stelde haar fietsen beschikbaar, zodat Ria en Elly regelmatig kilometers buiten het resort werden gesignaleerd. Want je kunt daar geweldig fijn fietsen over de loop/fietspaden die overal zijn aangelegd.

We zijn naar een grote zondagsmarkt geweest, hebben op de terrasjes in Palm Springs koele drankjes gedronken, hebben in Cathedral City op 11 november, Remembrance day, een herdenkingspark bezocht waar 4200 Amerikaanse vlaggen waren geplaatst, een vlag voor iedere gesneuvelde militair in Afghanistan en Irak. De landen, die ook in Afghanistan en Irak zijn waren niet vergeten, want daar stonden o.a. ook de Canadese en Nederlandse vlaggen bij, toevalligerwijze naast elkaar. We hebben op zeer gepaste wijze Ria en Bill's 46jarig huwelijk gevierd. Op ons terras hebben we Champagne rose gedronken en in het clubhouse van het resort hebben we copieus gedineerd. Bill en ik hebben altijd voor het eten gezord. Dat was een deel van de overeenkomst met de dames!! Bill was de chef en ik beschouwde mij maar als zijn hulpje. Als ik al een keer uien moest snijden, zette ik de zwembril van Elly op. Ik ben daar nogal gevoelig voor. En een maand lang scheen iedere dag de zon!!

Vrijdag 30 november zijn we de terugreis begonnen. Het was de bedoeling dat we zaterdag zouden gaan, maar er werd voor vrijdag regen voorspeld in Palm Springs!! En daar staken de mensen bijna de vlag voor uit, want er was dit jaar nog maar 0,19 inch (ongeveer 5 mm) regen gevallen!!! En, inderdaad het regende, dus wij zijn vertrokken. Bill reed voorop, want tenslotte heeft hij een navigatiesysteem in de auto. Het bleek eigenlijk niet zo moeilijk te zijn om bij elkaar te blijven. Vrijdagavond waren we in Stockton (oostelijk van San Francisco, een uurtje zuidelijk van Sacramento). De volgende dag was het schitterend weer en is het eigenlijk bijzonder simpel, want je rijdt op de I 5 en die gaat van San Diego tot aan de grens bij Vancouver. We hebben Mount Shasta weer uren kunnen bewonderen, want daar rijd je als het ware omheen. 's Avonds waren we in Salem. Daar hebben we weer overnacht en de derde dag, maandag 2 december, startten we de dag met fraai weer. Maar bij Seattle begon het te sneeuwen en we hebben uiteindelijk van Seattle tot Pitt Meadows/Maple Ridge in een sneeuwstorm gereden: 250 km. We hebben talloze verongelukte auto's onderweg gezien, maar wij deden rustig aan en hielden afstand en in de namiddag waren we weer thuis. Het was de slechtste dag van het jaar, dachten wij, maar twee dagen later zorgde de Pineapple Express, een zware depressie die helemaal vanuit Hawaii komt, voor zeer hoge temperaturen en ongelooflijke hoeveelheden regen. In het noorden van California en in Oregon viel 5 cm water per uur. Grote delen van highway I 5 stonder onder water, waarvan sommige delen tot driemeter (!!), zodat de weg afgesloten moest worden. Dus uiteindelijk hebben we het toch nog niet zo slecht gehad.

We kijken in ieder geval terug op een heerlijk, zonnige, warme, luie, relaxte vakantie. Het is daar goed toeven in de maanden vanaf oktober!!

Jan

Meer foto's in het fotohoekje!