De lucht in Canada, Oost en West, is gevuld met feestgedruis!!!
Op 3 juli bestond Quebec 400 jaar en dit jaar bestaat BC 150 jaar. En dat moet gevierd worden. O.K, 400 jaar en 150 jaar is natuurlijk niets vergeleken met steden in Europa als Parijs, Rome, Athene of zelfs Maastricht en Nijmegen, maar in Noord Amerika is het absoluut een moment om bij stil te staan. Zowel in Quebec als in BC zijn er het hele jaar door allerlei festiviteiten, die de verjaardagen memoreren.
Aangezien wij in B.C. wonen, zal ik mij beperken tot British Columbia.
In de Vancouver Sun, onze krant, staan iedere week verhalen over emigranten, want het zijn de emigranten, die zowel Quebec, B.C. als alle andere provincies van Canada, het land hebben ontwikkeld en groot gemaakt.
Afgelopen week was er een leuk stuk over een Nederlandse familie, dat ik jullie niet wil onthouden:WIJ VIEREN ONZE VERSCHEIDENHEID.
In 1858 werd British Columbia gegrondvest. Dit jaar vieren we ons 150 jarig bestaan en op alle plaatsen in de provincie wordt dat gevierd op allerlei verschillende manieren. Het gehele jaar door zal The Vancouver Sun, overigens opgericht in 1868, artikelen plaatsen over festiviteiten, georganiseerd door de doorsnee inwoner van B.C. en terugkijken op de mensen, die deze provincie in de loop van al die jaren op de wereldkaart hebben geplaatst.
Er zijn velen die de tijd hebben genomen ons te laten weten, middels verhalen en foto's, hoe het in hun familie is vergaan.
Eén daarvan is als volgt:
EEN EMIGRANTENREIS: DE SCHOLTE FAMILIE.
Op 27 juni 2007 vierde mijn familie een geweldige gebeurtenis.
Op 27 juni 1947 werd de droom, die mijn familie (vader, moeder, 5 zusters en twee broers) al jaren koesterde, werkelijkheid: emigratie van Nederland naar Canada. 1945 was het jaar, dat ons land werd bevrijd, voornamelijk door Canadesche soldaten, van de Duitse bezetting die ons 5 jaar lang zo heeft laten lijden.
De tijd heelde nauwelijks het lijden, dat mijn ouders met alle andere Nederlanders hebben moeten doorstaan in die 5 jaren. Zij herinnerden zich hoe zij een joods kind verborgen, zodat zij later naar een veiliger plaats vervoerd kon worden. Zij herinnerden zich, hoe, op een nacht, de hemel verlicht werd door de ontploffing van een bom, die op de boerderij van onze buren viel. Zij werden er van verdacht, dat zij joden verborgen. Niemand van die familie overleefde die aanslag.
Zij herinnerden zich ook de dag, tegen het eind van de oorlog, dat het Duitse Commando besloot, dat teenagers moesten worden ingelijfd in het leger om in hun oorlog te helpen en bewoners in ons dorp verplichtten deze jongelui in hun huis op te nemen. Op een nacht zag mijn moeder, hoe een van die jongelui lag te huilen in zijn bed. Zij misten hun familie. Het waren nog kinderen.
De keuze van emigratie naar Canada was logisch: de indruk, die de Canadese militairen op mijn ouders en op iedere Nederlander hadden gemaakt. Canada had in Nederland, door de Canadese soldaat een bijzonder goed visitekaartje afgegeven en toen er een keuze gemaakt moest worden over het land waar mijn vader en moeder de hele familie naar toe wilden nemen, Nieuw Zeeland, Australië, de Verenigde Staten of Canada, twijfelden zij eigenlijk geen moment. Zij wilden met de hele familie naar het land dat zij door de soldaten een beetje hadden leren kennen: Canada. Tot op de dag van vandaag blijven de Canadese militeiren helden in ons kleine land aan de Noordzee, ons geboorteland.
Wij vertrokken vanuit de Rotterdamse haven en staken de woelige en onrustige Atlantische Oceaan over. De bootreis met de S.S. Waterman, een schip, dat in de oorlog had gefungeerd als troepenschip en dat nog niet was gerenoveerd tot een comfortabel passagiersschip, bood ons als slaapplaatsen een aantal hangmatten. De reis duurde 9 dagen. Op 27 juni 1947 arriveerden we in de haven van Montreal en we werden per trein verder getransporteerd naar Kitchener, Ontario, waar onze sponsor ons opwachtte. Van daaruit gingen we verder naar onze eindbestemming, New Dundee. We waren allemaal opgewonden over de enorme uitgestrektheid van de boerderijen.
Mijn vader gebruikte zijn band met de kerk om contact te krijgen met mede-emigranten uit Nederland in British Columbia en in september 1947 gingen de hele familie met de trein naar Vancouver. De reis zelf was voor ons, als kinderen, een openbaring. De uitgestrektheid van de prairies en dan de ongelooflijke schoonheid van de Rocky Mountains. We zagen zelfs een berenfamilie: dit moet werkelijk Canada zijn!! We werden opgewacht door de Golhof familie. En alhoewel zij zelf een zeer uitgebreide familie hadden, werden wij met open armen ontvangen en deelden hun huis tot het moment, dat mijn ouders een huis hadden gevonden, dat zij konden huren en dat groot genoeg was voor onze familie.
Het duurde niet zo lang of mijn vader had zijn metier gevonden: een kwekerij van bloemen, planten en bloembollen. Bloembollenkweker was zijn beroep in Nederland en dat wilde hij in Canada ook gaan doen.
"Scholte's Greenhouses" op Grandview-Douglas Highway was geboren! Samen met mijn twee broers maakte hij er een zeer succesvol bedrijf van. Werkend van de vroege ochtendstond tot de late avond, iedere dag. Wij, als familieleden, hielpen vaak uit als het werk te veel werd in de kassen. Canada was inderdaad wat dit betreft een land van samenwerking en opnieuw beginnen.
Toen wij 5 jaar in Canada waren werden we uitgenodigd om onze emigrantenstatus te veranderen in een Canadees staatsburgerschap. Met de hele familie waren we aanwezig in het gerechtsgebouw in Vancouver. Na de ceremonie waren we allemaal trots, dat men ons"Canadees" noemde. Tot op de dag van vandaag is het een bron van inspiratie en trots als een van ons op reis gaat naar het buitenland en trots kan zeggen: "Yes, I am Canadian".
Dit artikel is geschreven door Corry Dijkstra - Scholte.
Er stond een grote foto bij het artikel: Nelly(Slootweg), Henry Scholte, Gerty (Floris), Marie (Venhuizen), Len Scholte, Margaret (Bateman), Corry (Dijkstra) en Rika (Coppak), alle 8 broers en zusters zijn nog in leven en allemaal even gezond en levenslustig!!!
Een speciaal verhaal.
Ik kan mij herinneren, dat onze vader en moeder in 1946 overwogen om te emigreren naar Australië. Bovenstaand verhaal had ons verhaal kunnen zijn!!!
(foto's: Chateau Frontenac in Qeubec City, een plakaat op de feesttrein die langs kwam in Maple Ridge t.g.v. het 150jarig bestaan van B.C. en de vlaggen van B.C. en Canada).
Jan
